ဒီမိုကေရစီနဲ႔ အာဏာရွင္ဟာ လက္ဖ၀ါးနဲ႔လက္ဖမိုး မဟုတ္ပါ-ခြန္ဆိုင္း (၁၃-၁၁-၀၇)

“တြံေတးသိန္းတန္ေၾကာင့္ မဆလ က ဗမာျပည္ကို (၂၆) ႏွစ္ အုပ္ခ်ဳပ္သြားႏိုင္တာဗ်။”
“ဗုေဒၶါ… ခင္ဗ်ားေကာက္ခ်က္က အဆန္းပါလား။ ဒီလိုလည္း ညစ္တြန္း…တြန္းတတ္သကိုး”

က်ေနာ့္အခန္းေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ အခ်ိန္ကုန္ဆံုးပံုနည္းလမ္းတခ်ဳိ႕ထဲက အခ်ီအခ် စကားေျပာခန္း
တခ်ဳိ႕ကို ျပန္သတိရၿပီး ခုအခ်ိန္ထိၿပံဳးမိေနတုန္းပါပဲ။ အႏွစ္ (၂၀) နဲ႔ညီတဲ့ တသက္တကၽြန္း
ျပစ္ဒဏ္ေတြကို သူတို႔ ျဖတ္သန္းရခ်ိန္မွာ စံလြဲမသြားေအာင္ ေရြ႕မသြားေအာင္ ႀကံဳရတာေတြကို
ဟာသလုပ္တန္တာလုပ္၊ သေရာ္တန္ သေရာ္နဲ႔ ျဖတ္သန္းသြားတာ ပိုေကာင္းမွန္း ရွာေဖြေတြ႕ရွိ
ခဲ့ၾကပံုပါ။

“ေထြးညိဳ၊ ေျပးႀကိဳေတာ့ေထြးညိဳ၊ ျမသီတာအႀကိဳေထာက္ေပမယ့္၊ ခ်စ္ရက္ရွည္ရွည္ အင္းယား
ေျမ” စတဲ့ သီခ်င္းေတြ အလြတ္က်က္၊ ရေအာင္လိုက္ဆိုရင္း အရြယ္ေရာက္လာရတဲ့ က်ေနာ္္
ကေတာ့ တြံေတးသိန္းတန္ကို ႀကိဳက္တာအမွန္။ တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ အမာခံ ပရိသတ္ျဖစ္ခဲ့ တာအမွန္။ “ေထြးညိဳတေယာက္ေတာ့ ေျမရွင္ယာရွင္ စနစ္ဆိုးေတြရဲ႕လက္မွာ ဘ၀ကို လက္ေျမႇာက္အရႈံးေပးသြားၿပီကြဲ႔” ဆိုတဲ့ ဓာတ္ျပားထဲက ဘႀကီးမႈန္ စကားေျပာခန္းကို ခုထိအမွတ္ရေနတုန္း။

“အေ၀းစစ္ေျမစခန္းက ေအာင္ပြဲနဲ႔ ျမန္းလာခဲ့ရင္ သေျပပန္းနဲ႔လက္လွမ္းႀကိဳမယ္ထင္တယ္ကြယ္”
အဲဒီမွာ လယ္သမားေတြမ်က္စိလည္ေတာ့တာပဲဗ်။ ဆင္းရဲတြင္းကိုနက္ေစတဲ့ ႏိုင္ငံ့ဘ႑ာေတြ
ကိုျပဳန္းတီးေစတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးကိုေမ့သြားၾကတယ္။ သူတို႔သိပ္ႀကိဳက္၊ သိပ္လက္ခံထားတဲ့ ေက်းလက္အဆိုေတာ္က စစ္တပ္ ကိုယ္စားျပဳမင္းသား ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္ေနတာကိုး။ အဲဒီမွာ စစ္တပ္ကအလိုလို ကယ္တင္ရွင္ျဖစ္သြားၿပီး ေျမရွင္ေတြကမွ လယ္သမားေတြရဲ႕ တကယ့္
ရန္သူျဖစ္လာတယ္။

“တက္လာတဲ့အာဏာရွင္အစိုးရက ဆိုရွယ္လစ္မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္လာၿပီး လယ္သမားေတြကို
လွည့္လိုက္တယ္ေလ။ လယ္သမားေတြကိုဒုကၡေပးခဲ့တဲ့ လက္သည္တရားခံအစစ္က ေျမရွင္ယာရွင္စနစ္ဆိုးႀကီးေၾကာင့္တဲ့ ဒီလို လက္ညႇိဳးထိုးတယ္။ ဒါကို လိုက္ေထာက္ခံေပးတဲ့ တြံေတးသိန္းတန္သီခ်င္းေတြက ရြာတိုင္းကို ပ်ံ႕ႏွံ႔ထုိးေဖာက္ ေက်းလက္အသည္းစြဲျဖစ္ခဲ့ေတာ့ မဆလကမွ တကယ့္ကယ္တင္ရွင္။ ထြက္ေျမာက္ရာလမ္းကို ပို႔ေတာ့မွာ။ မဆလ စနစ္ေၾကာင့္ပဲ လယ္သမားေတြဘ၀က ခ်က္ခ်င္းခ်မ္းသာလာၾကေတာ့မွာလိုလို ယံုသြားခဲ့ၾကတာ။ တိုင္းျပည္မွာ လယ္သမားက (၈၀) ရာခုိင္ႏႈန္းေလ။ သူတို႔ကုိအယံုသြင္းႏိုင္ရင္ အစိုးရဘာလုပ္လုပ္ရၿပီ
သိတာေပါ့။”

“အို…ဒါက ေရးသူမွာတာ၀န္ရွိတယ္ဗ်။ မဟုတ္ဘူးဟ။ ဆိုသူမွာတာ၀န္ရိွတယ္ဟ။ အုိ ႏွစ္ဘက္လံုး
တာ၀န္ယူရမွာဗ်ိဳ႕။ ဟာ … တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေပတံမွမတူၾကတာဗ်ာ။ ဒီမွာဗ် ဗိုက္ျပႆနာ
ဆိုတာလည္း ရွိေသးတယ္။ က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ လူတိုင္းကို ႏိုင္ငံေရးအျမင္နဲ႔ မခ်ဥ္းကပ္သင့္ဘူး
ထင္တယ္္။ က်ေနာ္ကေတာ့အႏုပညာသည္ အႏုပညာအတြက္ပဲ ျဖစ္ရမယ္ဆိုတာကုိ ႀကိဳက္တယ္
ဗ်ာ” တေယာက္တေပါက္ အခ်ိန္ေတြကုန္သြားတဲ့အထိ ျငင္းခဲ့ၾကတာေပါ့။ အခ်ိန္ေတြကလည္း
ပိုမွပို လြတ္လပ္စြာလည္း ကြဲလြဲႏိုင္ၾကတာကိုး။

“ဆိုရွယ္လစ္စီးပြားေရး တည္ေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ လယ္သမား၊ အလုပ္သမားေတြဆိုတာက
အဓိကေမာင္းႏွင္အား” အစိုးရကေျမႇာက္ေပးတယ္။ ဒီလိုပံုနဲ႔မိုးႀကီးခ်ဳပ္ခဲ့ရတဲ့ မဆလေခတ္ထဲမွာ
တိုင္းျပဳျပည္ျပဳသီခ်င္းမ်ဳိးေတြ၊ ေပၚလစီ ေတးဆိုတာမ်ိဳးေတြ စေပၚလာၿပီး ေတးေရးသူေတြက
မယံုၾကည္လည္း လယ္သမားအလုပ္သမားဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္
ထည့္ေပးရတယ္။။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူငယ္ေတြ၀က္၀က္ကဲြ အားေပးတဲ့ခုိင္ထူးရဲ႕ စစ္ဆန္႔က်င္ေရး
သီခ်င္း “စစ္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး” ကိုေတာ့ ဆိုခြင့္မျပဳခဲ့တဲ့အစိုးရမ်ိဳးပါ။

“ေမာင္အလုပ္သမားဆိုရင္- ပ်ဳိကပင္စတင္- ခ်စ္– ခ်စ္ပါရေစရွင္” ဆိုတဲ့ ေပါခ်ာခ်ာ ဒႆန
မ်ဳိးကို အလုပ္သမားဂုဏ္ျပဳေတးထဲမွာ ထည့္ထားတယ္။ အဆိုေတာ္မာမာေအးရဲ႕ အလြန္ ခ်ဳိျမတဲ့အသံက ဖမ္းစားလိုက္ေတာ့ နားေထာင္လို႔ေကာင္းၿပီး ေျမႇာက္မွန္း ညာ၀ါးမွန္း သိပ္မသိလိုက္ဘူး။ “အမွတ္တစ္ကေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္လူ႔ေဘာင္သစ္တည္ေဆာက္ေရး လုပ္အားေပးရမည္။ အမွတ္ႏွစ္ကေတာ့ က်မနဲ႔ရာသက္လံုး-ၿပံဳးကာၿပံဳးကာ–ခ်စ္ၾကပါစို႔အတည္” ဆိုတာကို ဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ျပန္လို႔ မရေတာ့တဲ့ ေဒၚမာမာေအးတေယာက္ ျပန္နားေထာင္ မိရင္ဘယ္လိုခံစားမိမလဲ။ ရီခ်လိုက္မလား။ ေတာ္ပါေတာ့လို႔ေျပာမလားသိခ်င္ေသးတယ္။

စာေပဂီတအႏုပညာဆိုတာ လူေတြကိုအလြယ္တကူဖမ္းစားႏိုင္မွန္းသိထားတဲ့ အာဏာရွင္
ေတြကေတာ့ သူတို႔တခုခု လုပ္ခ်င္လာရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမဆိုအသံုးခ်ဖုိ႔ ဘယ္ေခတ္မွာမွ
၀န္မေလးခဲ့ပါဘူး။ (၈၈) အၿပီး ျမန္မာ့အသံက ျပဳတ္လာတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ႀကံဳခဲ့ရတာကေတာ့ မဆလျပဳတ္ခါနည္း ကမၻာ့ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အနည္းဆံုးႏိုင္ငံအျဖစ္ခံယူဖ႔ို လိုလာတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ျမန္မာ့
အသံက (၁၅) ႏွစ္ေလာက္ စုလာတဲ့ ရွိသမွ် စာမတတ္သူပေပ်ာက္ေရး အသံုးလံုးလႈပ္ရွားမႈ
လႈံ႔ေဆာ္တဲ့ သီခ်င္းေတြ၊ ဇာတ္လမ္းေတြ အကုန္လံုးကို ဖ်က္ဆီးလိုက္ေတာ့ေဟ့။ မလႊင့္ရ ေတာ့ဘူးလို႔ၫႊန္ၾကားခဲ့တယ္တဲ့။

ႏိုင္ငံမွာစာတတ္တဲ့ႏႈန္းအလြန္နဲမွ ကမၻာကသတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ကိုက္မွာဆိုေတာ့ အရင္ေၾကညာ
ထားတဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ စာတတ္ႏႈန္းကုိ ခ်က္ခ်င္းေလ်ာ့ပစ္ၾကရတာေပါ့။ ဒီလိုလည္း ႀကံရည္
ဖန္ရည္ ေကာင္းၾကပါတယ္။ တခါ (၈၈) လည္းျဖစ္ၿပီးေရာ-မဆလတေခတ္လံုးက အစီအစဥ္
ေတြ၊ သီခ်င္းေတြ၊ ဇာတ္လမ္းေတြက တခုမွသံုးမရျဖစ္ကုန္လို႔ အကုန္ဖ်က္ဆီးပစ္ရျပန္တယ္တဲ့။ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ အမိ်ဳးသားစာၾကည့္တိုက္ကစာအုပ္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား လာသိမ္းတာ ေဖ်ာက္ဖ်က္တာ အေတာ္ခံလိုက္ရတယ္လို႔ စာၾကည့္တိုက္ ၀န္ထမ္းေတြျပန္ေျပာၾကတယ္။

သမိုင္းကိုဒီလိုေဖ်ာက္လိုက္ရင္ ေပ်ာက္သြားေရာလား။ (၇၄) ဖြဲ႔စည္းပံုအတည္ျဖစ္ခ်င္တဲ့
အခါမွာေတာ့ အိုးစည္သံေပါက္ေအာင္ ဆန္းသစ္ထားတဲ့ ဂီတာသံနဲ႔ ဆႏၵမဲလာေပးၾကဖို႔
“မဲ႐ံုမဲ႐ံုကိုသာ … တျပည္လံုးမဲဆႏၵနဲ႔ … တျပည္လံုးမဲဆႏၵနဲ႔” ဆိုတဲ့သီခ်င္းမ်ဳိးကို တႏိုင္ငံလံုးေပါက္ေအာင္ ႏိုင္ငံေတာ္စရိတ္နဲ႔ ေန႔ေရာညပါလႊင့္ေပးလိုက္ေတာ့ အေတာ့္ကို နာမည္ႀကီးသြားတာလား။ သီခ်င္းဆိုတဲ့သူေကာ ေရးတဲ့သူပါ အားရပါးရအင္တာေတြဗ်ဴးခဲ့ရ၊ နာမည္ေတြေက်ာ္ခဲ့ၾကရတဲ့ သီခ်င္းေပါ့။ ခုေတာ့ျမန္မာ့အသံက ထပ္လႊင့္ခြင့္မျပဳေတာ့တဲ့ ပယ္ဖ်က္စာရင္းထဲပါသြားရွာပါၿပီ။ ျပန္အသံုးခ်လို႔လည္း မရေတာ့ပါဘူး။

ရာဇ၀င္ေဟာင္းရဲ႕ေျမာင္းပုတ္ထဲမွာ ေရာေႏွာေမ်ာပါသြားခဲ့ရပါၿပီ။ ေသခ်ာတာကေတာ့
အႏုပညာမဟုတ္တဲ့ ပစၥည္းေတြဟာမခံဘူး။ လူ႔အသံုးအေဆာင္ေတြလိုပဲ။ အသံုးလိုတဲ့
သူက သံုးၿပီးရင္ ေဟာင္းႏြမ္းသြားသလိုမ်ဳိး ေဟာင္းႏြမ္းသြားေလ့ရွိတယ္။ လူဆိုတာ
ႏိုင္ငံေရးသတၱ၀ါလို႔ ဘယ္သူေျပာခဲ့တာလည္းမမွတ္မိေတာ့ပါ။ တခါတေလေတာ့လည္း
ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္သြားတတ္တာ ေတြ႔ရတယ္။ မဆလေခတ္မွာ “ေတာင္ေပၚ
ေျမရဲ႕ အျခားတဘက္တမ်က္ႏွာ” ကို နားေထာင္လိုက္ရေတာ့ ေရးဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ ဆရာစိုင္းခမ္း
လိတ္ကို ေလးစားခ့ဲ၊ အားက်ခဲ့တယ္။ မ်ဳိးခ်စ္စာဆိုရဲ႕ မ်ဳိး႐ုိးမ်ဳိးဆက္ကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္သူ
ပဲလို႔ နားလည္ရတယ္။ ေခတ္ေတြေျပာင္းသြားေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ ဆိုလို႔ ခံစားလို႔ ရေနတုန္း။
အသက္၀င္ေနတုန္း။ အဓိပၸာယ္ရွိေနတုန္း။ ဒီသီခ်င္းက ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔မဟုတ္။ အာဏာရွင္
အေမွ်ာ္စိုက္ မဟုတ္။ ေခတ္နဲ႔အျဖစ္ကုိ ေမ့ေလ်ာ့ေရးဖြဲ႔ထားခဲ့တာမ်ဳိးမဟုတ္ခဲ့ဘူးေလ။ ျမင္တာကိုျမင္သလိုေရးဖြဲ႔ခဲ့တာမ်ဳိး။

ဒီေတာ့ သူ႔မွာေစတနာပါလာတယ္။ ၀ိညာဥ္ဏ္လိပ္ျပာပါလာတယ္။ ခုေခတ္မွာ ေန႔စဥ္လႊင့္
ေပးေနတဲ့ သီခ်င္းေတြ ေန႔စဥ္ရြတ္ျပေနတာေတြကို ၾကားေနၾကမွာပါ။ ဥပမာ တမံတခု
ေဆာက္ၿပီးတိုင္း သီခ်င္းတပုဒ္ျဖစ္လာ၊ ဒါေပမယ့္ ေရးသူလည္း မဆို၊ ဆိုသူလည္း မရ။ ဘယ္သူမွလည္းလိုက္မဆို။ အႏုပညာမဆန္တဲ့ စာတမ္းေတြ ႁပြတ္သိပ္အစာသြတ္ထားတဲ့ သီခ်င္းမ်ဳိးေတြေပါ့။ ဆရာခမ္းလိတ္ ခုခ်ိန္မွာ ဘာေတြဆက္ေရးေနမလဲ။ ဘာမွ မေရးခ်င္
ေတာ့လို႔ ဒီီအတိုင္းေနခ်င္လည္း ေနလိုက္လိမ့္မယ္။ ဒါကယံုၾကည္မႈ ရပ္တည္မႈနဲ႔ဆိုင္တယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြမွာ ဒါဟာေသေရးရွင္ေရးျဖစ္တယ္။ “ေတာင္ေပၚေျမရဲ႕အျခားတဘက္တမ်က္ႏွာ
မွာ- ခ်ယ္ရီေတြလည္းယမ္းနံ႔စြဲေန” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ေရးခဲ့တဲ့သူက ခုခိ်န္မွာ “ဒို႔အေသြးလည္း
မဟုတ္ ဒုိ႔အသားလည္းမဟုတ္တယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားမ်ဳိးကို ေရးႏိုင္ဖို႔ျဖစ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။

တခ်ဳိ႕ကေတာ့သားေကာင္ဘ၀ေရာက္သြားရၿပီး သူ႔ကိုသနားရမွာလား။ ေဒါသျဖစ္ရမွာလား
မသိေတာ့ဘဲ လိပ္ျပာေတြ ေသဆံုးေနၾကတာေတြ႔ရတယ္။ ကုိယ့္ဖန္တီးမႈကိုထုတ္ကုန္တခုလို
ထုတ္လုပ္လုိက္မိရင္ေတာ့ အသံုးတည့္သူကသံုးၿပီးသြားတာနဲ႔ ၿပီးသြားတာပဲ။ ဖန္တီးသူရင္ထဲ
က ေစတနာ ဒါမွမဟုတ္ ေဇာ၀ိညာဥ္လိပ္ျပာက ပူးကပ္ဖန္တီးတာမ်ဳိး မဟုတ္ရင္ ခံစားလက္ခံ
သူေတြကလည္း သိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ (၅၀) ေလာက္က ေရးဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ Bob Dylan ရဲ႕ Blowing
in the wind သီခ်င္းစာသားတပုိဒ္ကို ၾကည့္စမ္းပါ…

How many years can people exist,
before they allow to be free …
How many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn’t see …

လြတ္လပ္ခြင့္မရဘဲ ႏွစ္ေတြဘယ္ေလာက္မ်ားၾကာေအာင္
တခ်ဳိ႕ေတြ ဆက္အသက္္ရွင္လ်က္-ေနႏိုင္ၾကဦးမွာလဲ။
ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္မ်ား
ေယာက်္ားေကာင္းတေယာက္ဟာ
ဘာမွမျမင္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ၿပီး
သူ႔ေခါင္းကို တဘက္လွည့္ထားႏိုင္မွာလဲ။

ၾကည့္စမ္း။ ႏွစ္ေတြက ရာစုတ၀က္ေက်ာ္သြားတာေတာင္ သူ႔ေစတနာက မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ရွာ
ေသးတဲ့ တကမၻာလံုးက လူေတြကို ၿခံဳလႊမ္းႏိုင္ရွာတုန္း။ ေနာက္နာမည္ေက်ာ္ ဆြီဒင္ဂီတအဖြဲ႔ တဖြဲ႔ျဖစ္တဲ့ ABBA ရဲ႕ သေရာ္စာသားတပုဒ္ကို ၾကည့္ပါဦး။

Soldiers write the songs that soldiers that songs that you and I don’t sing (ABBA)

ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ အာဏာရွင္စနစ္ဟာ လက္ဖ၀ါးလက္ဖမိုးကိစၥမဟုတ္ဘူး။ အရပ္ေျပာ
အလြယ္ေျပာ၊ ေျပာလိုက္လို႔မရပါဘူး။ အေၾကာင္းကိစၥတခုတည္းကို ႐ႈေထာင့္ႏွစ္ခုကေန
ၾကည့္ ႏွစ္မ်ဳိးျမင္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ လံုး၀လံုး၀ ကြာပါတယ္။ လူမ်ားစုကိုယ္စားျပဳကိစၥနဲ႔ လူတစုတဖဲြ႔ေကာင္းဖို႔ကိစၥဟာ လံုး၀ျခားနားပါတယ္။ ဒါကုိ ၀ါးတားတား လုပ္သူေတြဟာ
ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူရမွာပဲ။ ဒီမိုကေရစီကို တကယ္ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုးသူဟာ အာဏာရွင္
ဖြဲ႔စည္းပံုကို ခြဲျခားနားလည္စြမ္းရပါမယ္။ ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံကို အၿပီးသတ္ခါနီးမွာ
တခ်ဳိ႕လည္း အတိတ္သမိုင္းကို ေမ့သြားပံုပဲ။ ခုတေလာ တီဗီြ ဖန္သားျပင္ကေန အေရးေပၚ သီခ်င္းတပုဒ္ထုတ္လႊင့္ေပးေနတယ္။ နာမည္ရ အဆိုေတာ္ႏွစ္ေယာက္က ေအးတိေအးစက္ ဆိုေပးထားတယ္။ ဒို႔အားလံုးက လက္ဖ၀ါးနဲ႔လက္ဖမိုးေတြပါ။ တေနရာစီက ၾကည့္ေနလို႔ အျမင္မတူတာပါ။ ေညာင္ႏွစ္ပင္ကို ေထာက္ခံလိုက္ၾကပါလိုအဓိပၸာယ္ရတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း (၆၀) ေလာက္က တခ်ဳိ႕ဂီတစာဆိုေတြ အစိုးရရဲ႕ ျပည္ေတာ္သာ
စီမံကိန္းကိုဖားၿပီး သံစဥ္ေတြထဲ မယံုၾကည္တာေတြ အစာသြတ္ေနခ်ိန္မွာ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းက သူ႔ေစတနာအတိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ႏွပ္ေၾကာင္း တခုမွမပါတဲ့ “လူခၽြန္လူေကာင္း” ဆိုတဲ့ ေတး
တပုဒ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။

“ဆရာေရ႕… ဆရာ့သီခ်င္းကို က်ေနာ္တို႔ ဒီေန႔အထိ ဆိုေနတုန္းပဲ ဆရာ။ သိပ္စိတ္ပ်က္စရာ
ေကာင္းတဲ့ အေမွာင္ေန႔ေတြမွာ ဆရာ့သီခ်င္းကိုဆိုလိုက္ရရင္ ၾကားလိုက္ရရင္ အားေတြတက္
လာတယ္။ ေစတနာေတြ ျဖစ္လာတယ္ဆရာ”

အေၾကာက္တရားကင္း၊ ညီၫြတ္ျခင္းတိုင္းျပည္ ျဖစ္တည္ပါေစသတည္း။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: